கால நினைவு

நினைவு தப்பிய பொழுதுகளில்,

நின்-விரல் பிடித்து

கடல்-கரை நடந்த 

கதைகளுக்குள் 

தொலைந்து போயிருப்பேன். 

மோனநிலை

உன் வியர்வையில்
ஊறிய மலரா ?

மலரில் தோய்ந்த
கூந்தல் மனமா ?

கட்டி அணைத்தபடி
கட்டிலிலே,
இருக்கையிலே,
மாலை வேளையிலே
மாடி படிகளிலே
காது மடல்
மேவுகையில்
காமநிலை தூண்டுவது?

உன் வியர்வையில்
ஊறிய மலரா ?

மலரில் தோய்ந்த
கூந்தல் மனமா ?

வேண்டாம்

ஓர் அறையில் 

விறல் கூட தீண்டாது 

விலகி 

வேறு திசை பார்த்தபடி 

உறங்கி போன இரவுகள் 

இனி 

ஒரு போதும் வேண்டாம்.

சமாதானம்

என் 

வசைகளின்

வாழ்வு 

இருநூறு நொடிகள் தான்

இப்போதும்.

விரல் பிணைத்து 

தோள் சாய்ந்து 

மாரில் குத்தும் 

கைகளுக்காகத்தான் 

இன்னும் ஏங்குகிறேன்.

நகை மறைத்து

விழி தவிர்த்து

ஒதுங்கியிருத்தலென

உன் கோபமும்

அதன் காலமும்

மாறிடவேயில்லை.

மாலை

‪அழகை ‬

‪ஓளிர்க்குதுன்

சேலை,‬

‪அந்த ‬

‪ஒளியில் ‬

‪நிறைந்ததிந்த மாலை. ‬

பிரிவுணர்வு.

கன்னம் தடவி
கைகள்  கிள்ளி
வெட்கிச் சிவந்து
யோசித்துச்  சிரித்து
புதுக்காதலியென
நீ
வரவேற்கும்
நெருக்கம்
இறுக்கும்
பிரிவுகள்
மிக மிக
வேண்டுமினி.

காதல்

இந்நீளப்பிரிவிடை
எதர்படுமத்தனை
இணைகளிலும்
நமை வைத்து பார்க்கிறேன்

அருகிருக்கையில்
ஒருபோதும்
புரிபடுவதில்லை
காதல் கலை. 

ஊடிக்கலவி

உளமிருந்தும்
தர மறந்த
இதழ் முத்தம்
யாவும்,
அருமருந்தாய்
தமையிருத்தி
நமை வருத்தி
இலக்கடையும்
நிகழ்வுகளே
ஊடல்கலவிகளாம். 

எல்கை

எண்ணச் சாலையெங்கும்
உன்
பாதச் சுவடுகள்
ஓரிடமென்றில்லாமல்
ஒவ்வொரு திசையிலும்,
எத்திசை
தேடியடைவேன்
எனக்கென நீ
வகுத்தளித்த
எல்கையை? 

பயண முடிவிலி

ஆண்டுகள் உருண்டோடுதாயினும்
நின்
அன்பின்
ஆழ நீளமறியும்
என்
அகமுயற்சியெல்லாம்
எத்திசையில் பயணிப்பதென்ற
ஆரம்பப்புள்ளியின்
விளிம்பைச்சுற்றியே
வட்டமடித்துக் கொண்டிருக்கிறது. 

வேண்டும்

நெஞ்சனைத்து

ஜன்னல்

வழி

விழும்

மழைத்துளி

அள்ளி

முகம் நனைக்கும்

காலம்

வேண்டும்

இனி

வாழும் மட்டும்.

ஆதரவு

கண்ணீரென

வழிந்தோடுமென்

மீதான

நின்

கோபங்களுக்கு

அந்நீர்

பருகும்

இதழ்களின்றி

பிறிதோர்

ஆதரவில்லையென்னிடம்.

தூரமேகும் நேரம்

இருவருக்குமிடையே

இட்டு நிரப்ப

இரண்டிலக்கத்தில்

பயண தூரம்,

எண்ண மறந்து

எண்ணம் அறுந்து
என

என்ன நிகழ்ந்தாலும்

எனை 

என்றும் நினைந்திருக்கும்

உன்

முகமேயென் திசை.

நினைவு

அரையுறக்க

நினைவுதப்பிய 

தேடலில்

கையெதிர்படும்

பஞ்சுப்பொதி,

மறுபடியும்

நினைவுறுத்தும்

தனிமையுணர்ந்து

தன்னிலை

மறந்துறங்கிய

பின்னிரவை.

மறவேன்

நேற்று

நடந்த

நிகழ்வெனத்

தோன்றும்

நம்

முதல்

சந்திப்பில்

நாணமொட்டிக்கொண்டிருந்த

உன்

முகம்

அலுப்பதேயில்லை.

பொருள்

காத்தருப்பகளில்

பொருள்படுகிறது

அருகின்மையின்

காரணங்கள்.

வழி

கேலிகள்

வடம்பிடித்திழுக்கும்

வம்புகளெல்லாம்

ஊடல்

வழியோடும்

கூடல்

வாய்ப்புகளாய்.

காரணம்

புன்னகைகளை 

மட்டுமல்ல

கண்ணீர்த்துளிகளையும்

மனம்

கணக்குவைப்பதில்லை,

காதல்

நாளும்

வளர

அதுவொன்றே

பெருங்காரணம்.

பெருங்கனவு

பிரிதலும்

பிரிதல் நிமத்தமும்

அற்றதொரு

காலப்பெருவெளியில்

உன்னோடு

கழனியேறி,

களைபறித்து,

உழுதுண்டு வாழும்

கனவுன்டு

தோழி

தவம்

நெஞ்சேறியுறங்காது

மௌனங்கள் பேசு

மணிக்கணக்கில்

கேட்டிருக்குறேன்.